هیچ چیز به اندازه دیدن جوونهایی که بدنبال شغلی در ارتباط با تحصیلات و تخصص خودشون هستند و نا امید خودشون رو به در و دیوار می زنند ناراحتم نمی کنه. چه اوناییکه زحمت کشیدن و از دانشگاههای دولتی قبول شدن چه اونهایی که والدینشون با هزار بدبختی شهریشون رو به امید اینکه بچشون بتونه در آینده فرصتهای شغلی بهتری داشته باشه پرداخت کردند. واقعا خیلی حرفه که تو یه مملکت به این گندگی با این همه جمعیت با اینهمه منابع طبیعی در چنین موقعیت جغرافیایی و استراتژیک مشکل بیکاری دادبزنه.
ما چرا باید آدمهای فقیری باشیم. درحالیکه روی گنج خوابیدیم؟
سلام خودش
همین
موفق باشی